อะไรมันจะขนาดนั้น อะไรมันจะขะไหนหนาด
ตื่นนอนขึ้นมาก็เกือบสาย ยังโชคร้ายรีบแทบตายเมื่อเจอรถติด
รีบแทบตาย...ก็รีบแทบตาย
กลัวไปสาย ใจวุ่นวาย เพราะกลัวถูกตี เป็นยังงี้มาตั้งแต่เกิด...
*อะไรมันจะขนาดนั้น อะไรมันจะขะไหนหนาด
ให้รอกันนานสักเพียงไหน มาสิเบนซ์สองประตูยี่สิบหน้าต่าง
อย่าให้คอย ให้ฉันต้องคอย...
มาก็น้อย เป็นยังไงซ้ำห้อยออกมา บานประตูแน่ะดูขาโผล่
คอย คอย คอย คอย คอย คอย
คอย คอย คอยจนตาลอย คอย คอย คอย
ไม่ไหวก็ต้องคอย
คน คน คน คน คน คน
คอย คอย คอย คอย คอย คอย
เอาละวะไม่ไหวก็ต้องคอย ต้องคอย
อะไรมันจะขนาดนั้น อะไรมันจะขะไหนหนาด
ยิ่งเรียนยิ่งเจอเรื่องปวดหมอง ใจร่ำร้องไหนการบ้านที่ครูจะให้
เอามาเลย ก็เอามาเลย อย่าทำเฉย
ให้การบ้านยากๆ อย่างเคย ให้มาเลยก็ทำไม่ได้
(ซ้ำ *)
อะไรมันจะขนาดนั้น อะไรมันจะขะไหนหนาด
อะไรมันจะขนาดนั้น อะไรมันจะขะไหนหนาด
อะไรมันจะขนาดนั้น
|